Legenda o Górze Kalwarii – czyli skąd pochodzi nazwa Nowa Jerozolima

Dawno temu, jak niesie legenda, w drugim dniu Bożego Narodzenia roku 1668, nad wioską Góra – poprzedniczką obecnej Góry Kalwarii miało miejsce niezwykłe zjawisko.
           Dnia tego, wczesnym porankiem, ludność okoliczna zaobserwowała na nieboskłonie wschodzące słońce, które „stanęło” u podnóża krzyża tam też widocznego.
Zachodzący, jeszcze widoczny, księżyc znalazł się najpierw na przecięciu ramion krzyża – przybierając formę serca, a następnie przesunął się ponad krzyż.
Najbardziej zadziwił oglądających fakt, iż mimo tak wczesnej pory dnia, działo się to na zachodniej stronie nieba.
           Od tego momentu miejscowość nazywano Nową Jerozolimą, a w oparciu o Apokalipsę św. Jana tłumaczono jako miejsce wybrane przez samego Boga.

Legenda o figurze św. Antoniego

            Działo się to za czasów, kiedy na wiosnę rzeka Wisła występowała ze swego koryta zalewając okoliczne pola, łąki, lasy i niżej położone wioski.
W czasie jednego z takich wezbrań, gdy ojcowie bernardyni spacerowali po przyklasztornym ogrodzie, w pewnym momencie, na brzegu Wisły, spostrzegli jakiś kolorowy, podłużny przedmiot. Gdy się zbliżyli, rozpoznali w nim statuę przedstawiającą św. Antoniego Padewskiego trzymającego w swych rękach dzieciątko Jezus. Statuę umieścili w swoim kościele, gorąco się do niej modląc.
Od tego czasu św. Antoni wyświadczał ludziom wiele łask, za co nazwano go Cudownym i wybudowano osobną kaplicę.